از انقلاب ۵۷ ایران بیش از چهار دهه میگذرد. در این دوران تغییرات بسیاری در ساختار و بازیگران سیاسی کشور رخ داده و حوزهی رفاه و سیاستگذاری اجتماعی نیز از این تغییرات بر کنار نبوده است؛ در این سالها رویکرد سیاستگذاری از چپگرایی تا راستگرایی در نوسان بوده است. با این میزان تنوع و تکثر یا تشتت و پریشانی، آیا همچنان میتوان از منطق حاکم بر میدان سیاستگذاری اجتماعی و شکلگیری این سیاستها سخن گفت؟
نویسنده در نظام نااجتماعی بر این باور است که چنین منطقی وجود دارد و میکوشد با مطالعهای تاریخی، برساختی از هندسهی میدان سیاستگذاری اجتماعی ایران پساانقلاب ارائه دهد و منطق صورتبندی سیاستهای اجتماعی این دوران را تحلیل کند. در کتاب حاضر به پرسشهای متعددی در تشریح معماری میدان پاسخ داده شده است: بازیگران فعال در مناسبات قدرت چه کسانیاند؟ چه تشکلهایی در حمایت از منافع خود موفقتر عمل کردهاند؟ و چه نیروهایی در صورتبندی سیاستها یا ممانعت از آنها تأثیر داشتهاند؟ کوتاه آنکه، نظام نااجتماعی کوششی است اکتشافی برای ترسیم نقشهی ابتدایی میدان سیاستگذاری اجتماعی در ایران پساانقلاب.
اولین نفری باشید که نظر خود را درباره این کتاب مینویسد.
