20:I[2231,["/_next/static/chunks/2wznjuddc43mm.js","/_next/static/chunks/14mrh2-p_w84d.js","/_next/static/chunks/0hovqzlkd8vd2.js","/_next/static/chunks/3svcx8ahwtipi.js","/_next/static/chunks/3b1sej9tkxmwk.js","/_next/static/chunks/2j_wqbo64dkhx.js","/_next/static/chunks/3sggswuk15_d7.js","/_next/static/chunks/02d7c6t3qy8nm.js","/_next/static/chunks/3xs5dqz-mofdl.js","/_next/static/chunks/1i0__i4-l5f8z.js","/_next/static/chunks/2ld9yn4uvyb1-.js","/_next/static/chunks/1ez7a7ghlgwr-.js"],"BookGrid"] 21:T8c2,

تسخیر سیاست‌گذاری پدیده‌ای ذاتاً سیاسی است و بر فرایندی دلالت دارد که طی آن سیاست‌های عمومی به‌طور پایدار و مدام از منافع عمومی فاصله می‌گیرند و به‌سوی منافع گروه‌های ذی‌نفع یا افراد خاص جهت می‌یابند. تسخیر نقطۀ مقابل سیاست‌گذاری فراگیر و منصفانه است، و همواره ارزش‌های مرکزی دموکراتیک را تضعیف می‌کند. این مفهوم اولین بار در توصیف الگوهای گذار اقتصادی و سیاسی در شوروی و کشورهای اروپای شرقی وارد ادبیات علوم سیاسی شد. تسخیرکنندگانِ دولت الیگارش‌هایی بودند که با استفاده از ارتباطات شخصی با افراد و احزابِ صاحب قدرت سیاسی بر شکل‌گیری و طراحی سیاست‌ها تأثیر می‌گذاشتند. سال‌های اولیۀ گذار در شوروی را دورۀ «خانه‌به‌دوشی نهادی» معرفی می‌کنند؛ بازنمایی وضعیتی که در آن افرادی به‌طور استراتژیک بین بخش‌های مختلف دولتی و خصوصی در رفت‌وآمد بودند تا جای مناسب را به‌لحاظ دسترسی به امتیازات بیابند. این ایل‌های نهادی وضعیت اولیۀ خود را به هم‌ایلی‌های خود مدیون‌اند و به آن‌ها وفادارند نه به موقعیت‌های رسمی یا نهادهایی که با آن‌ها در ارتباط‌اند. بدتخصیصی منابع، فعالیت‌های رانت‌جویانه، بازتولید و تشدید نابرابری‌ها، مسدود کردن روند اصلاحات، انداختن جوامع در دام چرخۀ فساد، و کاهش اعتبار و مشروعیت دولت از پیامدهای «تسخیر سیاست‌گذاری» است.

جلسهٔ نقد و بررسی کتاب

رضا امیدی

کتاب‌های رضا امیدی

تسخیر سیاست‌گذاری